e   g   b   a   r   t   a

 

ABOUT MY WORK

 

C.V / EXHIBITIONS

 

LINKS

 
 
 
INFORMATIE OVER MIJN WERK

Tot en met 2018 is er een doorlopende tentoonstelling / Kunstproject te zien in `het kleine huisje` van Museum Sorgdrager in Hollum, Ameland. Het project heet BURO HDK 2018 en dat `buro` bereidt het Hidde Dirks Kat jaar 2018 voor. Hidde Kat was een walvisvaarder uit de 18de eeuw die een interessant dagboek schreef over een dramatische schipbreuk bij Groenland. Het Kunstproject is een iniatief van Dolph Kessler en mijzelf. Ik maak nu en in de komende periode wisseltentoonstellingen. Ook wil ik collega kunstenaars uitnodigen om er werk te tonen wat enige verwantschap heeft met het project. WEBSITE: www.hdk2018.nl

Mijn meest recente werk (wat in november`15 tijdens Kunstmaand Ameland te zien was)is vooral geïnspireerd door mijn reizen naar het noorden.
Ik heb reizen gemaakt naar Arctische gebieden; naar Alaska (2009), IJsland (2012) en Groenland (2015). Ik reisde in 2006 naar Antartica. Arctis is het gebied rond de noordpool van de Aarde. Het gebied staat ook bekend als het land van de middernachtzon, aangezien de Arctis voor een groot deel binnen de noordpoolcirkel ligt. De naam Arctis is een verwijzing naar de sterrenbeelden Grote Beer en Kleine Beer (Arctos is Grieks voor Beer) die zich in de buurt van de noordelijke hemelpool bevinden.

Ik toon tekeningen over het arctische landschap, tastbare artefacten uit het verleden, expedities en verhalen van ontdekkingsreizigers en walvisvaarders zoals Captain James Cook en Hidde Dirks Kat van Ameland. Zeelieden zijn altijd mannen, maar welke vrouwen gingen op reis naar onbekende, gevaarlijke gebieden. Vrouwen op ontdekkingsreis: een interessant thema om een serie tekeningen over te maken. Wat zijn mogelijk de achterliggende motieven die leiden tot allesbepalende, bijzondere beslissingen in een vrouwenleven? Ik wil de komende tijd hier aandacht aan besteden.

Naast deze `arctische` werken op papier heb ik een serie kleine tekeningen gemaakt met als thema `pubs en paardenraces in Ierland`. Hiervan heb ik een (handgebonden) boekje gemaakt in een gelimiteerde oplage. Het is te bestellen via Mauritheech Publicers (mauritsheech@gmail.com).



For dutch version please scroll down

REVIEWS OF MY WORK

This review by André Keikes was published on 30/09/2011 in the Leeuwarder Courant following an solo exhibition at the E.M.Gallery in Drachten (2011).

MEANINGFUL GLANCES

The glance from another upon one`s appearance and actions has far-reaching implications. Any supposed judgement has an almost immediate impact on one`s choices. This phenomenon is encountered in recent work by Egbarta Veenhuizen shown at the E.M. Gallery in Drachten. Many of the fictitious characters she draws, look out with a penetrating gaze at the observer but at the same time, seem to be aware of the attention of others.
The five figures depicted in ink, gouache, pastel and/or oil sticks, which hang, almost like an installation, to the rear of the exhibition space - the upper two figures pensive, the three lower ones menacing or shooting - face off at each other.
In an attentive, expectant or rather deliberately nonchalant manner. As people feel that they ought to face life, in order to keep going. Is it better to adopt an assertive, possibly aggressive attitude, or does the great reflection, the rational analysis of situations `work` as well?
Look at `Kurt` for instance, a fascinating portrait of a gentle human, with a small corona around his head. Veenhuizen portrays him in a well-nigh classical manner using acrylic, ink and pastel on paper. Not only his eyes but his entire physiognomy, tell a story of action and reaction to his surroundings.
The thin, scrubbed surfaces, the subtle lights and darks, the fine line work, all come together to tell the mysterious, melancholic story of Kurt.

In `LOST LANDSCAPE` there are two small wooden rabbits, variations on familiar lay figures used by art students to help them draw the proportions of the human body. These large format, charcoal/pastel drawings, with their sexual innuendo, hover beautifully between endearment and slight disgust.
The scratched and scrubbed surfaces in this bare, arctic looking landscape intensify a feeling of discomfort.

Veenhuizen`s titles also reflect the idea that you should not jump to any conclusions about the meaning of her work. For example, `Man`s business 1` shows a man with the lower part of his body exposed. His expression is strong and resolute, yet he seems to be in need of support. Or rather, did he harm the persons, whose hands hold him?  And what is that old man with a stick doing, behind him?

In the spatial work, two heads constructed from papyrus and modelling wax, gaze with less power of expression. The small birds that have escaped from these heads lack moreover the fascinating ambiguity of the drawings. Also the three pastels, do not supply you with instant interpretations of e.g. a crashed shadow puppet or a frayed looking knight.

The work, commented upon above, can be found in the series works on paper: Hold or I will shoot 2008, Portraits `Face to Face` 2000-2011,`Arctis surroundings`  2013 - 2015 (`Lost Landscape`), `100 years of solitude` 2010-2011 and Sculptures 2005-2008.



REVIEW FROM THE BLOG OF VILLA REPUBBLIKA (https://villalarepubblica.wordpress.com)
by Bertus Pieters following his visit to the Summer Exhibition in the Gemeentemuseum in The Hague.

LOST (IN) LANDSCAPE, WORK ON PAPER, 2011, 140x140cm / `Arctic surroundings` 2013 - 2015

In `Lost (in)landscape`,a drawing in a nice large format by Egbarta Veenhuizen, two hare-like creatures sit not exactly very `jauntily` in a landscape that also does not really look like a peaceful `turnip garden` either - as in the familiar Dutch children`s song. The two large hares look like toys and appear wooden yet moveable and most definitely not cuddly. It is not clear if these wooden hares are of a sympathetic disposition or perhaps up to no good. So much seems to be able to emanate from these uncanny creatures. This is emphasized by the way one of the hares bends over the small white bunny.

But it is not only the drawing itself that matters here. It is equally important how the picture is made, how the story is told. In such a large drawing, where the white of the paper is so notably present, it is actually rather astonishing how many different drawing techniques have been used. Look at the robust way the contours of the hares have been drawn, how splendid and detailed the head of the sitting hare has been worked with the grey-blue pupil in the white of his eye and his quasi-smiling muzzle. Look at the strange rubbed out structures and the contours of the bending hare with the white bunny beneath him. But look also at the difference between the haystack-like surface around it and the beautiful deep perspective inclined towards the hills that lie behind it with the blue above as a final touch. The nice thing is that all of this happens quite unemphatically. No stress is laid on the technique, but that technique is in fact present everywhere in the drawing and results in a wondrous whole.


Nederlandse vertaling

Deze recensie, geschreven door André Keikes, was gepubliceerd op 30/9 2011 in de Leeuwarder Courant n.a.v een solo-expositie in de E.M galerie in Drachten, Nederland(2011).


VEELZEGGENDE BLIKKEN

De blik van een ander op iemands verschijning en handelen, heeft een verstrekkende uitwerking. Het vermeende oordeel beïnvloedt vrijwel onmiddellijk vervolgkeuzes. Dit fenomeen is terug te vinden op de expositie met recent werk van Egbarta Veenhuizen in de E.M. Galerie in Drachten. Veel van de door haar getekende fictieve figuren kijken met indringende blik naar de toeschouwer, maar lijken zich ook zelf bewust van de aandacht van anderen.
De vijf figuren in inkt, gouache, pastel en/of oilsticks, die haast als een installatie achter in de ruimte hangen, de twee bovenin peinzend, de drie eronder dreigend of schietend, letten op elkaar. Alert, afwachtend of juist bewust nonchalant. Zoals mensen menen het leven tegemoet te moeten treden om zich op die manier staande te houden. Kom je verder met een assertieve, eventueel agressieve opstelling of ‘werkt’ de grote nadenkendheid, de rationele analyse van situaties?
Kijk eens naar ‘Kurt’, het fascinerende portret van een zachtmoedig mens, met een lichtkransje rond zijn hoofd.  Veenhuizen portretteerde hem op welhaast klassieke wijze in acrylverf, inkt en pastel op papier. Zijn ogen, feitelijk zijn hele fysionomie, vertellen het verhaal van actie en reactie op zijn omgeving.
De dunne, geveegde vlakken, de subtiele schaduwwerking, de tere lijnvoering, alles klopt om het  raadselachtige melancholieke verhaal van Kurt te vertellen. In ‘Verdwaald landschap’ en ‘In de nacht’ (  niet opgenomen in deze website EV))  figureren twee houten konijntjes, varianten op de bekende ledenpop, waarmee studenten op de academie lichaamsverhoudingen tekenen. Deze grootformaat houtskool/ pasteltekeningen, met hun seksuele toespelingen, hangen prachtig in tussen vertedering en lichte weerzin.
De gekraste en geveegde vlakken in dit kale, arctisch aandoende landschap versterken het gevoel van ongerieflijkheid.
Veenhuizen laat ook in haar titels doorklinken dat je niet te snel moet denken wel te weten hoe het zit. ‘Mannenzaken 1’ laat een man met naakt onderlijf zien. Hij kijkt ferm, maar lijkt ondersteuning nodig te hebben. Of heeft hij de personen wier handjes hem vasthouden juist iets aangedaan?
En wat doet die oude man met stok achter hem?
In het ruimtelijke werk, twee uit papyrus en boetseerwas opgebouwde koppen, hebben de blikken veel minder zeggingskracht. De uit de hoofden ontsnapte vogeltjes missen bovendien de fascinerende meerduidigheid van de tekeningen. Zoals de drie pastels, die je geen kant en klare betekenissen aanreiken voor bijvoorbeeld een gecrashte wajangpop of een ridder met rafels.

Het werk, zoals hierboven beschreven, kan gevonden worden in de series: ‘Sta of ik schiet’  2008, Portretten ‘Face tot face’ 2000-2011, `Arctic surroundings` 2013- 2015,`100 jaar eenzaamheid` en `Sculpturen` 2005-2008.


UIT DE BLOG VAN VILLA REPUBBLIKA
(http://villalarepubblica.wordpress.com/)
door Bertus Pieters n.a.v zijn bezoek aan de Zomerexpositie 2011 in het Gemeentemuseum in Den Haag  

In `Verdwaald landschap’, een prettig grote tekening van Egbarta Veenhuizen zitten twee haasachtigen niet bepaald heel parmant in een landschap dat ook niet echt op een vreedzaam knollenland lijkt. De twee grote hazen lijken een soort speelgoed te zijn, blijkbaar van hout, wel beweegbaar, maar bepaald niet knuffelbaar. Het is niet duidelijk of de houten hazen sympathiek van aard zijn of kwaad in de zin hebben. Er lijkt alles uit deze unheimische wezens voort te kunnen komen. Dat wordt nog benadrukt door hoe de ene haas over het witte konijntje heen gebogen staat.

Maar mooier is misschien nog dat niet slechts het plaatje hier telt  maar vooral ook hoe het plaatje is gemaakt, hoe het verhaal verteld wordt. In een grote tekening waar het wit van het papier zo nadrukkelijk aanwezig is, is het eigenlijk verwonderlijk hoeveel verschillende tekentechnieken gebruikt zijn. Kijk naar de robuuste manier waarmee de contouren van de hazen getekend zijn, hoe fraai de kop van de zittende haas is uitgewerkt, met de grijsblauwe pupil in het oogwit en de quasi- glimlachende bek. Kijk naar de vreemde gegumde structuren en de contouren van de gebogen haas en het witte konijntje eronder. Maar zie ook het verschil tussen de hooiachtige hoop eromheen, het prachtig diepe perspectief naar de heuvels die daar weer achter liggen en het blauw daarboven als slotaccent. Het aardige is dat dit alles vrij onnadrukkelijk gebeurt. Het accent ligt niet op de techniek, maar die techniek is in feite overal aanwezig in de tekening en leidt tot een wonderlijk geheel.  

Het hierboven beschreven werk op papier is te vinden in de serie `Arctic surroundings` 2013-2015.