e   g   b   a   r   t   a

 
 
 
 
OVER HET WERK VAN EGBARTA VEENHUIZEN

Egbarta Veenhuizen heeft haar werk als drama- en beeldend therapeut in de psychiatrie lange tijd gecombineerd met het kunstenaarschap. Haar opleiding kreeg ze aan Academie Minerva in Groningen en sinds 2013 is zij voltijds beeldend kunstenaar.

De afgelopen drie jaar heeft zij (i.s.m Dolph Kessler, fotograaf) gewerkt aan een tekenproject rondom de Amelander walvisvaarder Hidde Dirks Kat die in 1777 schipbreuk leed voor de kust van Groenland. Hij en zijn bemanning werden gered door de Inuit. In zijn dagboek schrijft hij zeer uitgebreid en lovend over de `wilde menschen`(Inuit) die hem en zijn bemanning gered hebben.

Tijdens dit project heeft Egbarta het thema verbreed naar de gehele Arctische wereld, een gebied dat ze zelf ook verschillende keren heeft bezocht.

Haar meest recente tekenproject (2019) is een tekeninstallatie: een verzameling figuren van Inuit vrouwen en andere figuren die de Inuit in de afgelopen eeuwen hebben ontmoet zoals Deense missionarissen. Door deze ontmoetingen/ confrontatie is het isolement waarin de Inuit leefden geleidelijk opgeheven.  

Egbarta heeft reizen gemaakt naar Arctische gebieden; naar Alaska (2009), IJsland (2012) en Groenland (2015 en 2018). Zij reisde in 2006 naar Antartica. Arctis is het gebied rond de noordpool van de Aarde. Het gebied staat ook bekend als het land van de middernachtzon, aangezien de Arctis voor een groot deel binnen de noordpoolcirkel ligt. De naam Arctis is een verwijzing naar de sterrenbeelden Grote Beer en Kleine Beer (Arctos is Grieks voor Beer) die zich in de buurt van de noordelijke hemelpool bevinden.

Zij maakte in 2017 onder andere tekeningen over iconische figuren in Arctische landschappen zoals `The explorer` en `The Universal Soldier` en met extra aandacht voor vrouwen die van betekenis zijn (geweest) voor gebieden zoals Groenland en de Noordpool.

Op een tentoonstelling op Ameland (november 2018, Museum Swartwoude, Buren),tijdens Kunstmaand Ameland was het thema moedige vrouwen die naar de Noordpool en Groenland zijn gereisd : werk gemaakt naar aanleiding van Bernice Notenboom, Louise Arner Boyd en Barbara Hillary. Ook hing er een aantal kleine reistekeningen en twee portretten van Louise Boyd.


In  2019 is er in de Schouwburg in Drachten een tekenproject/ installatie te zien over de Arctische wereld: `Thuis in de kou`- Ittoqqortoormiit.

Opdrachten

In 2018 maakte zij in opdracht van de Stichting Amelander Musea (STAM) en de Stichting HDK2018 (Hidde Dirks Kat 2018)een reeks illustraties voor een kookboekje. En in opdracht een portret van de vrouw van de walvisvaarder Hidde Dirks Kat: Jantje Jans (tekening,90x70cm). Naast het portret van  HDK is dit werk aangekocht door de Stichting Amelander Musea (STAM) en beide werken zullen ook weer naar verwachting dit jaar te zien zijn tijdens tentoonstellingen op Ameland.

Website HDK project: www.hdk2018.nl  

_________________________________________________________________________________________________


GEDICHT VAN SEAMUS HEANEY (Ierse dichter)

Beelden: zie het kunstproject `ONCE INTO THE WETLANDS`

Digging
Between my finger and my thumb
The squat pen rests; as snug as a gun.
Under my window a clean rasping sound
When the spade sinks into gravelly ground:
My father, digging. I look down
Till his straining rump among the flowerbeds
Bends low, comes up twenty years away
Stooping in rhythm through potato drills
Where he was digging.
The coarse boot nestled on the lug, the shaft
Against the inside knee was levered firmly.
He rooted out tall tops, buried the bright edge deep
To scatter new potatoes that we picked
Loving their cool hardness in our hands.
By God, the old man could handle a spade,
Just like his old man.
My grandfather could cut more turf in a day
Than any other man on Toner`s bog.
Once I carried him milk in a bottle
Corked sloppily with paper. He straightened up
To drink it, then fell to right away
Nicking and slicing neatly, heaving sods
Over his shoulder, going down and down
For the good turf. Digging.
The cold smell of potato mold, the squelch and slap
Of soggy peat, the curt cuts of an edge
Through living roots awaken in my head.
But I`ve no spade to follow men like them.
Between my finger and my thumb
The squat pen rests.
I`ll dig with it.

Uit: New selected poems 1966-1987, London 1987

Gravend
Tussen mijn vinger en mijn duim
Rust de logge pen; knus als een pistool.
Onder mijn raam klinkt het helder zuiver schrapen
Van een spa die doordringt in een grond vol grint:
Mijn vader, gravend. Ik kijk omlaag
Tot zijn gespannen kruis tussen de bloembedden
Diep bukt, twintig jaar verder omhoogkomt
En ritmisch op-en neerbuigt in aardappelvoren
Waar hij stond te graven.
De grove laars plantte zich op de rand, de steel
Tegen de binnenkant van de knie gedrukt
Werd stevig neergeduwd. Hij woelde
Opgeschoten loof los, begroef het glanzend blad diep
Om nieuwe aardappelen te verspreiden, die wij dan raapten,
Dol als we waren op hun koele hardheid in onze handen.
Mijn God, de ouwe wist hoe met een spade om te gaan.
Net als zijn ouwe.
Mijn grootvader stak meer turf op een dag
Dan wie ook in het veengebied van Toner.
Een keer bracht ik hem melk in een fles,
Slordig gekurkt met papier. Hij rechtte zijn rug
En dronk de melk, om dan meteen
Weer aan te vallen, behendig plaggen
Te steken, die over zijn schouder
te gooien en steeds dieper en dieper te gaan
voor de goede turf. Gravend.
De koude geur van teelaarde, het zuigen
En smakken van zompig veen, het bruuske snijden
Van een snede door levende wortels ontwaken in mijn hoofd.
Maar ik heb geen spade om mannen zoals zij te volgen.
Tussen mijn vinger en mijn duim
Rust de logge pen.
Men hem zal ik graven
Vertaling Peter Nijmeijer (in: Mistroostig en thuis, Utrecht 1987)




Recensies

Twee recensies n.a.v een tentoonstelling in Drachten (2011)en n.a.v deelname aan de eerste Zomertentoonstelling in Den Haag (2011)

Scroll s.v.p naar beneden voor de Nederlandse versie

REVIEW FROM THE BLOG OF VILLA REPUBBLIKA (https://villalarepubblica.wordpress.com)
by Bertus Pieters following his visit to the Summer Exhibition in the Gemeentemuseum in The Hague.

LOST IN THE LANDSCAPE, WORK ON PAPER, 2011, 140x140cm

In `Lost (in)landscape`,a drawing in a nice large format by Egbarta Veenhuizen, two hare-like creatures sit not exactly very `jauntily` in a landscape that also does not really look like a peaceful `turnip garden` either - as in the familiar Dutch children`s song. The two large hares look like toys and appear wooden yet moveable and most definitely not cuddly. It is not clear if these wooden hares are of a sympathetic disposition or perhaps up to no good. So much seems to be able to emanate from these uncanny creatures. This is emphasized by the way one of the hares bends over the small white bunny.

But it is not only the drawing itself that matters here. It is equally important how the picture is made, how the story is told. In such a large drawing, where the white of the paper is so notably present, it is actually rather astonishing how many different drawing techniques have been used. Look at the robust way the contours of the hares have been drawn, how splendid and detailed the head of the sitting hare has been worked with the grey-blue pupil in the white of his eye and his quasi-smiling muzzle. Look at the strange rubbed out structures and the contours of the bending hare with the white bunny beneath him. But look also at the difference between the haystack-like surface around it and the beautiful deep perspective inclined towards the hills that lie behind it with the blue above as a final touch. The nice thing is that all of this happens quite unemphatically. No stress is laid on the technique, but that technique is in fact present everywhere in the drawing and results in a wondrous whole.

Deze recensie, geschreven door André Keikes, was gepubliceerd op 30/9 2011 in de Leeuwarder Courant n.a.v een solo-expositie in de E.M galerie in Drachten, Nederland(2011).

Zie bij de serie `FACE TO FACE` voor het hieronder besproken werk (KURT) en de serie `STA STIL OF IK SCHIET`.  



UIT DE BLOG VAN VILLA REPUBBLIKA
(http://villalarepubblica.wordpress.com/)
door Bertus Pieters n.a.v zijn bezoek aan de Zomerexpositie 2011 in het Gemeentemuseum in Den Haag  

In `Verdwaald in landschap’, een prettig grote tekening van Egbarta Veenhuizen zitten twee haasachtigen niet bepaald heel parmant in een landschap dat ook niet echt op een vreedzaam knollenland lijkt. De twee grote hazen lijken een soort speelgoed te zijn, blijkbaar van hout, wel beweegbaar, maar bepaald niet knuffelbaar. Het is niet duidelijk of de houten hazen sympathiek van aard zijn of kwaad in de zin hebben. Er lijkt alles uit deze unheimische wezens voort te kunnen komen. Dat wordt nog benadrukt door hoe de ene haas over het witte konijntje heen gebogen staat.

Maar mooier is misschien nog dat niet slechts het plaatje hier telt  maar vooral ook hoe het plaatje is gemaakt, hoe het verhaal verteld wordt. In een grote tekening waar het wit van het papier zo nadrukkelijk aanwezig is, is het eigenlijk verwonderlijk hoeveel verschillende tekentechnieken gebruikt zijn. Kijk naar de robuuste manier waarmee de contouren van de hazen getekend zijn, hoe fraai de kop van de zittende haas is uitgewerkt, met de grijsblauwe pupil in het oogwit en de quasi- glimlachende bek. Kijk naar de vreemde gegumde structuren en de contouren van de gebogen haas en het witte konijntje eronder. Maar zie ook het verschil tussen de hooiachtige hoop eromheen, het prachtig diepe perspectief naar de heuvels die daar weer achter liggen en het blauw daarboven als slotaccent. Het aardige is dat dit alles vrij onnadrukkelijk gebeurt. Het accent ligt niet op de techniek, maar die techniek is in feite overal aanwezig in de tekening en leidt tot een wonderlijk geheel.  

Het hierboven beschreven werk op papier is te vinden in de serie Iconische figuren in een Arctisch landschap 2013-2015: de tekening met de hazen.