e   g   b   a   r   t   a

 

THE WORK

 

EXHIBITIONS

 

CV / CONTACT

 

NEWS

 
 
 
OVER HET WERK VAN EGBARTA VEENHUIZEN

Het oeuvre van Egbarta Veenhuizen toont een grote veelzijdigheid. Het bestaat zowel uit tekeningen, collages, assemblages als ook ruimtelijk werk. In haar werk staat de menselijke figuur en identiteit centraal. Het portret keert steeds terug in haar werk. Sinds enige tijd onderzoekt zij vooral het intrigerende samenspel tussen twee en driedimensionale elementen.

IDENTITY AND ALTERITY: Identiteit slaat op het IK in zoverre het zichzelf verstaat. Alteriteit leidt naar het gegeven dat er steeds iets buiten het begrip van het bewustzijn valt, namelijk het radicaal andere perspectief van de ander. Men kan de ander slechts begrijpen in zoverre hem hem reduceert tot eigen begrippen, waardoor men het perspectief van de ander erg moeilijk tot niet kan begrijpen. Wij weten dat wij bestaan. We hebben niet alleen gedachten, maar we weten ook dat wij deze hebben. Die zijn we gewaar. We hebben niet alleen ons lichaam, maar weten dat ook. Dat is wat wij werkelijk zijn, bewustzijn. Er is niet alleen een individueel bewustzijn maar ook een collectief bewustzijn, daar waar we uit voortkomen.


1. In 2020 maakte zij een serie werken zgn cut-outs (een term, gebruikt door Henri Matisse maar ook door Jonathan Borofsky in de jaren `80). Snijden en knippen in papier of ander materiaal is voor haar altijd een groot genoegen: het schept de illusie van ruimte en hierdoor krijgt het dieptewerking. Leegte en materiaal vormt één geheel. Het voornemen is om met deze losse cut-outs t.z.t een installatie te maken.

Borofsky over het begrip `installatie`: I wish I could come up with a better word than ïnstallation`. For me, it has to do with a awareness of space, and making other people conscious of the entire space they are in, not just the space that the object occupies on the wall. I think of these as walk-in three-dimensonalpaintings_a stage set, only in this case the viewer is allowed on the stage to participate.

Hier heeft Borofsky het over `full-scale environmental installations`. Dat waren indertijd enorme projecten die de hele ruimte in beslag namen.


2. In de periode 2015-2018 heeft zij (i.s.m haar partner, Dolph Kessler, fotograaf) gewerkt aan een Tekenproject rondom de Amelander walvisvaarder Hidde Dirks Kat die in 1777 schipbreuk leed voor de kust van Groenland. Hij en zijn bemanning werden gered door de Inuit. In zijn dagboek schrijft hij zeer uitgebreid en lovend over de `wilde menschen`(Inuit) die hem en zijn bemanning gered hebben.

Tijdens dit project heeft zij het thema verbreed naar de gehele Arctische wereld, een gebied dat zijzelf verschillende keren heeft bezocht.

3. De inspiratie voor een ander tekenproject was het boek `De profeten in de Eeuwigheidsfjord` door Kim Leine (ISBN 9789029586160/NUR 302) Dit project bestond uit een serie levensgrote tekeningen: een optocht van Inuit vrouwen en andere figuren die de Inuit in GROENLAND in de afgelopen eeuwen hebben ontmoet zoals Deense missionarissen. Door deze ontmoetingen/confrontatie is het isolement waarin de Inuit leefden geleidelijk opgeheven.
Deze installatie was in 2019 te zien in de schouwburg `De Lawei` in  Drachten. Titel: `Thuis in de kou`/Ittoqqortoormitt`.    

Het thema heeft alles te maken met de reizen die zij gemaakt heeft naar Arctische gebieden; naar Alaska (2009), IJsland (2012) en GROENLAND (2015, 2018 en 2019). Zij reisde in 2006 naar Antartica. Arctis is het gebied rond de noordpool van de Aarde. Het gebied staat ook bekend als het land van de middernachtzon, aangezien de Arctis voor een groot deel binnen de noordpoolcirkel ligt. De naam Arctis is een verwijzing naar de sterrenbeelden Grote Beer en Kleine Beer (Arctos is Grieks voor Beer) die zich in de buurt van de noordelijke hemelpool bevinden.

4. In 2017 maakte zij een reeks grote tekeningen over iconische figuren in Arctische landschappen zoals `The explorer` en `The Universal Soldier` en met extra aandacht voor vrouwen die van betekenis zijn (geweest) voor gebieden zoals Groenland en de Noordpool.

Op een tentoonstelling op Ameland (november 2018, Museum Swartwoude, Buren),tijdens Kunstmaand Ameland, was het thema moedige vrouwen die naar de Noordpool en Groenland zijn gereisd: Bernice Notenboom (nederlandse), Louise Arner Boyd en Barbara Hillary. Ook waren er een aantal kleine reistekeningen en twee portretten van Louise Boyd te zien.

5. In 2019 werd een Kunstproject gerealiseerd, onderdeel van het kunstproject `Into the wetlands`in z.w. Friesland i.s.m Carole Witteveen wat bestond uit een 3 tal grote panelen, tekeningen en o.a een levensgroot beeld naar Seamus Heaney. Deze beroemde Ierse dichter schreef het gedicht `Digging`. `New selected poems, 1966-1989, London 1987 en vormde de inspiratie voor het beeld.

OPDRACHTEN

In 2018 maakte zij in opdracht van de Stichting Amelander Musea (STAM) en de Stichting HDK2018 (Hidde Dirks Kat 2018) illustraties voor een kookboekje. En een portret van de walvisvaarder Hidde Dirks Kat (100x140cm)en de vrouw van de walvisvaarder: Jantje Jans (90x70cm). Deze portretten zijn aangekocht door de Stichting Amelander Musea (STAM).

RECENSIES

Twee recensies n.a.v een tentoonstelling in Drachten (2011)en n.a.v deelname aan de eerste Zomertentoonstelling in Den Haag (2011)

Scroll s.v.p naar beneden voor de Nederlandse versie

REVIEW FROM THE BLOG OF VILLA REPUBBLIKA (https://villalarepubblica.wordpress.com)
by Bertus Pieters following his visit to the Summer Exhibition in the Gemeentemuseum in The Hague.

LOST IN THE LANDSCAPE, WORK ON PAPER, 2011, 140x140cm

In `Lost (in)landscape`,a drawing in a nice large format by Egbarta Veenhuizen, two hare-like creatures sit not exactly very `jauntily` in a landscape that also does not really look like a peaceful `turnip garden` either - as in the familiar Dutch children`s song. The two large hares look like toys and appear wooden yet moveable and most definitely not cuddly. It is not clear if these wooden hares are of a sympathetic disposition or perhaps up to no good. So much seems to be able to emanate from these uncanny creatures. This is emphasized by the way one of the hares bends over the small white bunny.

But it is not only the drawing itself that matters here. It is equally important how the picture is made, how the story is told. In such a large drawing, where the white of the paper is so notably present, it is actually rather astonishing how many different drawing techniques have been used. Look at the robust way the contours of the hares have been drawn, how splendid and detailed the head of the sitting hare has been worked with the grey-blue pupil in the white of his eye and his quasi-smiling muzzle. Look at the strange rubbed out structures and the contours of the bending hare with the white bunny beneath him. But look also at the difference between the haystack-like surface around it and the beautiful deep perspective inclined towards the hills that lie behind it with the blue above as a final touch. The nice thing is that all of this happens quite unemphatically. No stress is laid on the technique, but that technique is in fact present everywhere in the drawing and results in a wondrous whole.

Deze recensie, geschreven door André Keikes, was gepubliceerd op 30/9 2011 in de Leeuwarder Courant n.a.v een solo-expositie in de E.M galerie in Drachten, Nederland(2011).

UIT DE BLOG VAN VILLA REPUBBLIKA
(http://villalarepubblica.wordpress.com/)
door Bertus Pieters n.a.v zijn bezoek aan de Zomerexpositie 2011 in het Gemeentemuseum in Den Haag  

In `Verdwaald in landschap’, een prettig grote tekening van Egbarta Veenhuizen zitten twee haasachtigen niet bepaald heel parmant in een landschap dat ook niet echt op een vreedzaam knollenland lijkt. De twee grote hazen lijken een soort speelgoed te zijn, blijkbaar van hout, wel beweegbaar, maar bepaald niet knuffelbaar. Het is niet duidelijk of de houten hazen sympathiek van aard zijn of kwaad in de zin hebben. Er lijkt alles uit deze unheimische wezens voort te kunnen komen. Dat wordt nog benadrukt door hoe de ene haas over het witte konijntje heen gebogen staat.

Maar mooier is misschien nog dat niet slechts het plaatje hier telt  maar vooral ook hoe het plaatje is gemaakt, hoe het verhaal verteld wordt. In een grote tekening waar het wit van het papier zo nadrukkelijk aanwezig is, is het eigenlijk verwonderlijk hoeveel verschillende tekentechnieken gebruikt zijn. Kijk naar de robuuste manier waarmee de contouren van de hazen getekend zijn, hoe fraai de kop van de zittende haas is uitgewerkt, met de grijsblauwe pupil in het oogwit en de quasi- glimlachende bek. Kijk naar de vreemde gegumde structuren en de contouren van de gebogen haas en het witte konijntje eronder. Maar zie ook het verschil tussen de hooiachtige hoop eromheen, het prachtig diepe perspectief naar de heuvels die daar weer achter liggen en het blauw daarboven als slotaccent. Het aardige is dat dit alles vrij onnadrukkelijk gebeurt. Het accent ligt niet op de techniek, maar die techniek is in feite overal aanwezig in de tekening en leidt tot een wonderlijk geheel.